หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ประเทศไทยก้าวเข้าสู่ยุคประชาธิปไตยที่รัฐต้องรับผิดชอบต่อประชาชนมากขึ้น การปฏิรูปโครงสร้างกฎหมายและระเบียบต่าง ๆ ได้รับความสำคัญ และหนึ่งในนั้นคือการควบคุมกิจกรรมที่ “สุ่มเสี่ยง” ต่อศีลธรรมและความสงบเรียบร้อยของสังคม — โดยเฉพาะการพนัน
พระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478: เส้นแบ่งระหว่าง “ถูก” และ “ผิด”
ในปี พ.ศ. 2478 รัฐบาลได้ประกาศใช้ พระราชบัญญัติการพนัน ซึ่งกลายเป็นกฎหมายหลักในการควบคุมการพนันจนถึงปัจจุบัน กฎหมายฉบับนี้แบ่งการพนันออกเป็น 2 ประเภท:
บัญชี ก: การพนันที่ “ห้ามเด็ดขาด” เช่น ไพ่บาคาร่า รูเล็ต ไฮโล และเกมเสี่ยงโชคทุกชนิดที่มีความเสี่ยงสูง
บัญชี ข: การพนันที่ “สามารถอนุญาตเป็นกรณีไป” เช่น สลากกินแบ่ง, ชิงโชค, และการแข่งขันบางประเภท
สาระสำคัญของกฎหมายฉบับนี้คือ การกำหนดอำนาจให้เจ้าหน้าที่ตำรวจและฝ่ายปกครองสามารถจับกุมและดำเนินคดีผู้ฝ่าฝืนได้อย่างชัดเจน ซึ่งถือเป็นการ “ปิดประตู” ให้กับบ่อนถูกกฎหมายที่เคยมีในสมัยก่อนหน้า
ยุคแห่งการปราบปราม (แต่ก็ยังอยู่ใต้ดิน)
แม้กฎหมายจะชัดเจน แต่ในทางปฏิบัติ การพนันกลับยังคงดำเนินต่อไปในรูปแบบ “ใต้ดิน” ไม่ว่าจะเป็น:
บ่อนเถื่อน ที่เปิดในบ้านพักหรือห้องเช่าซ่อนตัว
เจ้ามือหวยใต้ดิน ที่มีเครือข่ายกระจายทั่วประเทศ
การเล่นไพ่หรือไฮโลในชุมชน ที่มักอ้างว่า “เล่นในหมู่ญาติ” เพื่อหลีกเลี่ยงความผิด
ขณะเดียวกัน การบังคับใช้กฎหมายก็เป็นไปแบบ “สองมาตรฐาน” ในหลายพื้นที่ มีรายงานการเรียกรับผลประโยชน์จากเจ้าหน้าที่ หรือการ “มองไม่เห็น” กิจกรรมที่ผิดกฎหมายซึ่งดำเนินอยู่ต่อเนื่อง
มุมสะท้อนจากสังคม: ห้ามไม่ได้ ก็แค่ซ่อนให้ลึกขึ้น
กฎหมายหลังปี 2475 ไม่สามารถทำให้สังคมไทยปลอดการพนันได้อย่างแท้จริง หากแต่เพียงเปลี่ยนรูปแบบจาก “เปิดเผย” เป็น “ซ่อนเร้น” และผลักการพนันลงสู่เงามืดของสังคม ที่รัฐไม่สามารถเก็บภาษีหรือควบคุมผลกระทบได้อย่างมีประสิทธิภาพ
